Konuşma, ritmin en doğal kaynağıdır ve her sözcük kendi vuruş düzenini taşır.
Orff yaklaşımında ritim öğretimi çoğu zaman adlardan başlar; çocuk kendi adının ritmini çırpar. Tanıdık malzeme çekingenliği azaltır.
Bu çalışma hem kişisel hem eğlencelidir ve grup içinde hızla benimsenir. Çeşitlilik ilgiyi canlı tutar.
İkinci aşamada meyve, hayvan ya da renk adları kullanılır ve kalıplar çeşitlenir. Sözcük seçimi gruba göre yapılır.
Sözcükler birleştirilerek daha uzun ritim dizileri kurulur. Bu diziler grup içinde birlikte çalınır.
Tekerlemeler ve sayışmacalar bu çalışmanın doğal devamıdır ve hazır kalıplar sunar. Hazır kalıplar çalışmayı hızlandırır.
Sözle öğrenilen kalıp bedene aktarılır ve söz zamanla kaldırılır. Bağımsız uygulama hedeftir.
Söz kaldırıldığında kalıp yalnız ritim olarak kalır ve çocuk onu bağımsız biçimde uygular.
Bu yöntem, ritim yazısının öğretiminde de kullanılır; sözcük, simgenin hatırlatıcısı olur. Simge somut bir karşılık bulur.
Konuşma kökenli kalıplar çocuğun dağarında kalıcı biçimde yer eder. Kalıplar dağarın parçası olur.
Derslerimizde ritim öğretimi, konuşma ve tekerlemelerden yola çıkarak yürütülür.